سهام توکنیزه به‌عنوان وثیقه چرا حتی بدون افت قیمت شکست می‌خورند

یکی از مهم‌ترین ادعاهای طرفداران توکنیزاسیون دارایی‌های واقعی (RWA) این است که سهام توکنیزه می‌تواند به‌عنوان وثیقه در پروتکل‌های دیفای استفاده شود. اما تحلیل‌های اخیر نشان می‌دهد این ادعا با چالش‌های ساختاری جدی روبروست که حتی در شرایط بازار عادی و بدون افت قیمت سهام هم بروز می‌کنند. مشکل اصلی در نحوه کارکرد توکن‌های سهام نهفته است. این توکن‌ها معمولاً توسط واسطه‌های متمرکز صادر می‌شوند و در صورت بروز مشکل فنی، توقف معاملات در بازار سنتی، یا تصمیمات نظارتی، ممکن است نقدینگی آن‌ها به‌طور ناگهانی از بین برود. این اتفاق می‌تواند حتی زمانی رخ دهد که قیمت واقعی سهام پایه تغییری نکرده باشد. عوامل کلیدی که باعث شکست سهام توکنیزه به‌عنوان وثیقه می‌شوند عبارتند از: اول، ریسک صادرکننده متمرکز؛ اگر نهاد صادرکننده توکن دچار مشکل شود، ارزش وثیقه به صفر می‌رسد. دوم، عدم تطابق ساعات معاملاتی؛ بازارهای سهام سنتی ساعات بسته دارند اما دیفای ۲۴ ساعته کار می‌کند و این شکاف می‌تواند در لحظات بحرانی مشکل‌ساز شود. سوم، ریسک اوراکل؛ پروتکل‌های وثیقه‌گذاری برای تعیین ارزش وثیقه به داده‌های قیمتی خارجی نیاز دارند و هرگونه اختلال در این اوراکل‌ها می‌تواند منجر به لیکوئیدیشن‌های ناعادلانه شود. چهارم، ریسک نظارتی؛ مقررات متغیر می‌توانند هر لحظه نقل‌وانتقال یا استفاده از این توکن‌ها را محدود کنند. این تحلیل برای تریدرهایی که در پروژه‌های RWA و توکنیزاسیون سرمایه‌گذاری کرده‌اند اهمیت ویژه‌ای دارد. ارزش‌گذاری پروژه‌هایی مانند Ondo Finance بخشی از آن متکی به این فرض است که سهام توکنیزه می‌تواند در اکوسیستم دیفای نقش فعال ایفا کند. اگر این فرض به چالش کشیده شود، ممکن است روی ارزش‌گذاری این پروژه‌ها تاثیر بگذارد. نتیجه‌گیری کلی این است که علی‌رغم پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه توکنیزاسیون، استفاده از سهام توکنیزه به‌عنوان وثیقه در پروتکل‌های دیفای هنوز با ریسک‌های زیرساختی قابل توجهی همراه است که بازار به اندازه کافی به آن‌ها توجه نکرده است.