رشد ۷۲ درصدی USDC؛ حقیقت پرهزینه پشت سلطه سرکل بر بازار استیبل‌کوین

رشد چشمگیر ۷۲ درصدی عرضه USDC در ماه‌های اخیر، نگاه‌ها را به مدل درآمدی سرکل جلب کرده؛ اما این رشد یک واقعیت پرهزینه را نیز آشکار کرده است. سرکل به عنوان ناشر USDC، بخش عمده درآمد خود را از بهره ذخایر ترجیحاً اوراق خزانه‌داری آمریکا کسب می‌کند. با افزایش عرضه USDC، این درآمد بهره هم رشد کرده، اما مشکل اینجاست که هزینه‌های توزیع و مشارکت با صرافی‌های بزرگ نیز به همان نسبت بالا می‌روند. بارزترین نمونه، قرارداد توزیع با کوین‌بیس است؛ بر اساس گزارش‌های موجود، سرکل سهم قابل توجهی از درآمد بهره مرتبط با USDC نگهداری‌شده در کوین‌بیس را با این صرافی تقسیم می‌کند. این یعنی هرچه عرضه USDC رشد کند و کوین‌بیس سهم بیشتری از آن را نگه دارد، هزینه توزیع برای سرکل هم بیشتر می‌شود. در مقابل، رقیب اصلی یعنی تتر (USDT) با ساختار هزینه بسیار سبک‌تری کار می‌کند. تتر کانال‌های توزیع گسترده‌ای را بدون قراردادهای تقسیم درآمد اداره می‌کند و به همین دلیل حاشیه سود بالاتری دارد؛ حتی با عرضه بیشتر. رشد ۷۲ درصدی USDC نشان می‌دهد که سرکل در جلب پذیرش نهادی و شراکت با بانک‌ها و نهادهای مالی موفق بوده، اما این موفقیت بهایی دارد: کنترل کمتر بر حاشیه سود خالص. برخی تحلیلگران معتقدند سرکل برای حفظ موقعیتش در برابر USDT و تهدید تازه‌واردانی مثل Open USD مجبور است این ساختار پرهزینه توزیع را بپذیرد. برای تریدرها و سرمایه‌گذاران، این موضوع اهمیت دارد: پایداری و قابل‌اطمینان‌بودن یک استیبل‌کوین نه‌فقط به پشتوانه ذخایر، بلکه به سلامت مالی و مدل کسب‌وکار ناشر آن هم وابسته است. رشد سریع بدون سودآوری پایدار می‌تواند در میان‌مدت ریسک‌هایی ایجاد کند.