هشدار فعالان کریپتو: هوش مصنوعی هکرها را به تهدیدی بسیار بزرگ‌تر تبدیل می‌کند!

هوش مصنوعی قرار است تعامل کاربران با ارزهای دیجیتال و خدمات مالی نسل جدید را ساده‌تر کند، اما همین مزیت می‌تواند به ابزار قدرتمندی برای هکرها تبدیل شود. فعالان صنعت کریپتو هشدار می‌دهند که ایجنت‌های هوش مصنوعی با کاهش هزینه و زمان حملات سایبری، ممکن است مقیاس سرقت از کاربران و کیف پول‌های رمزارزی را به شکل چشمگیری افزایش دهند.

رایان کرکلی (Ryan Kirkley)، مدیرعامل شرکت گلوبال ستلمنت نتورک (Global Settlement Network)، در نشست «سمپوزیوم بلاکچین وایومینگ 2026» تاکید کرده که نباید فرض کرد ایجنت‌های هوش مصنوعی همیشه به نفع کاربران عمل می‌کنند. به گفته او، فناوری‌ای که می‌تواند فرایندهای مالی را برای انسان‌ها ساده کند، همان‌قدر می‌تواند دست هکرها را برای هدف قرار دادن تعداد بسیار بیشتری از قربانیان باز بگذارد.

کرکلی معتقد است مهم‌ترین خطر، افزایش مقیاس حملات است. در گذشته، هک کردن یک کاربر با دارایی نسبتاً محدود از نظر زمانی و اقتصادی برای مهاجم توجیه نداشت. اما ایجنت‌های هوش مصنوعی می‌توانند بسیاری از این فرایندها را خودکار کنند و همزمان تعداد بسیار بیشتری از اهداف را بررسی و مورد حمله قرار دهند.

او با اشاره به هک‌های بریج‌های بلاکچینی گفت:

ما فکر می‌کنیم این هک‌ها بد هستند؛ این‌ها در مقایسه با چیزی که در آینده می‌بینیم هیچ چیز نیست.

به گفته کرکلی، پیش‌تر مهاجم برای سرقت مثلاً 20 هزار دلار از یک فرد باید زمان و انرژی زیادی صرف می‌کرد، اما حالا یک ایجنت می‌تواند به‌صورت خودکار تعداد بسیار زیادی از کاربران را هدف قرار دهد. این یعنی همان فناوری‌ای که اصطکاک استفاده از سیستم‌های غیرمتمرکز را برای کاربران کاهش می‌دهد، می‌تواند همین اصطکاک را برای مهاجمان نیز از بین ببرد.

بیل لابون (Bill Laboon)، معاون عملیات فنی بنیاد وب3 (Web3 Foundation)، نیز با این دیدگاه موافق بود. به گفته او، ساده‌تر شدن دسترسی به زیرساخت‌های غیرمتمرکز لزوماً اتفاقی مثبت برای یک طرف نیست؛ بلکه «برای افراد خوب، افراد بد و حتی افراد خنثی»، دسترسی آسان‌تر می‌شود.

بحث دیگری که در این نشست مطرح شد، میزان اختیاری بود که کاربران باید به ایجنت‌های هوش مصنوعی بدهند. فهامی سید (Fahmi Syed)، رئیس بنیاد میدنایت (Midnight Foundation)، هشدار داد سپردن دسترسی همزمان به اطلاعات شخصی، حساب‌های مالی و کارت‌های بانکی به یک ایجنت، بدون تعیین محدودیت‌های روشن، می‌تواند خطرناک باشد.

او معتقد است ایجنت‌ها باید در چارچوب مشخصی فعالیت کنند و نباید به تمام اطلاعات و حساب‌های کاربر دسترسی نامحدود داشته باشند.

کرکلی اما معتقد است تعیین سطح دسترسی تنها بخشی از مسئله است و امنیت خود ایجنت اهمیت بیشتری دارد.

این نگرانی در فضای کریپتو اهمیت بیشتری دارد؛ چراکه بسیاری از تراکنش‌های بلاکچینی پس از تایید قابل بازگشت نیستند. در نتیجه، اگر یک ایجنت کنترل کیف پول را در اختیار داشته باشد و مهاجم بتواند آن را تصاحب کند، خسارت احتمالی می‌تواند بسیار سریع و غیرقابل جبران باشد.

نگرانی‌ها فقط به سرقت مستقیم دارایی محدود نمی‌شود. لابون به خطر افشای متادیتا نیز اشاره کرد. به گفته او، کاربران ممکن است تصور کنند استفاده از یک شبکه خصوصی، اطلاعاتشان را کاملاً مخفی نگه می‌دارد، اما داده‌های جانبی تراکنش‌ها می‌توانند سرنخ‌هایی در اختیار سیستم‌های هوش مصنوعی قرار دهند.

او گفت:

چیزی که واقعاً نگرانم می‌کند، نشت همین متادیتاست؛ اطلاعاتی که کاربران تصور می‌کنند به دلیل استفاده از یک شبکه خصوصی، محفوظ مانده است.

هوش مصنوعی می‌تواند با کنار هم گذاشتن همین داده‌های ظاهراً بی‌اهمیت، الگوهایی درباره رفتار مالی و هویت کاربران استخراج کند. بنابراین، چالش امنیتی ایجنت‌ها تنها به محافظت از کلید خصوصی یا رمز عبور محدود نمی‌شود و حریم خصوصی داده‌ها نیز به بخش مهمی از این مسئله تبدیل خواهد شد.

در کنار امنیت، اعتماد نیز یکی از موانع اصلی برای پذیرش گسترده ایجنت‌های هوش مصنوعی در خدمات مالی است. لابون به خطا و «توهم» مدل‌های زبانی اشاره کرد و گفت هنوز نمی‌تواند به چنین سیستمی برای مدیریت دارایی‌های شخصی خود اعتماد کند.

او با اشاره به همین مسئله گفت:

مدل‌های هوش مصنوعی هنوز گاهی اطلاعات اشتباه تولید می‌کنند؛ بنابراین حاضر نیستم مدیریت پس‌انداز بازنشستگی‌ام را به یک ایجنت هوش مصنوعی بسپارم.

ریچارد شورتن (Richard Shorten)، بنیان‌گذار شرکت سیلورماین کپیتال ادوایزرز (Silvermine Capital Advisors)، نیز معتقد است فناوری هوش مصنوعی عاملی سریع‌تر از توانایی جامعه برای درک و هضم آن پیش رفته است. به گفته او، مسئله اصلی این است که کاربران بتوانند به اندازه‌ای به این فناوری اعتماد کنند که بخشی از کسب‌وکار یا زندگی خود را به آن بسپارند.

در نهایت، گسترش ایجنت‌های خودمختار یک سوال حقوقی مهم را مطرح می‌کند: اگر یک ایجنت مرتکب تخلف شود یا بدون اجازه کاربر پولی خرج کند، چه کسی مسئول است؟

کرکلی گفت هنوز مشخص نیست در چنین شرایطی «تصمیم‌گیرنده نهایی» چه کسی خواهد بود و چگونه می‌توان مسئولیت حقوقی را تعیین کرد. او پرسید:

اگر ایجنت شما کاری غیرقانونی انجام دهد، یا پولی را خرج کند که اجازه خرج کردنش را نداشته، چگونه می‌توانید آن را پس بگیرید؟ تصمیم‌گیرنده نهایی چه کسی است؟

این موضوع می‌تواند به یکی از موانع اصلی استفاده از ایجنت‌های هوش مصنوعی در خدمات مالی تبدیل شود. برای پذیرش گسترده این فناوری، تنها ساخت ایجنت‌های قدرتمند کافی نیست؛ باید مشخص باشد چه کسی اختیار آن را تعیین می‌کند، در صورت خطا چه کسی پاسخگو است و در صورت حمله یا سوءاستفاده، امکان متوقف کردن یا جبران خسارت وجود دارد یا نه.