لیکوئید شدن لحظه‌ای

وقتی با اهرم معامله می‌کنی، فقط بخشی از ارزش پوزیشن را خودت گذاشته‌ای؛ بقیه‌اش اعتبار صرافی است. اگر قیمت آن‌قدر خلاف جهت تو برود که ضرر به اندازهٔ همان بخش خودت برسد، صرافی منتظر نمی‌ماند و پوزیشن را به‌اجبار می‌بندد تا اعتبارش برنگردد. به این بسته‌شدن اجباری می‌گویند لیکوئید شدن. نتیجه‌اش این است که مارجین آن پوزیشن عملاً صفر می‌شود.

تقریباً معکوس اهرم: با اهرم 10، حدود 10 درصد حرکت خلاف جهت؛ با اهرم 25 حدود 4 درصد؛ با اهرم 100 حدود 1 درصد. این یک تخمین است، نه عدد دقیق — کارمزد، نرخ فاندینگ پرداختی و نرخ نگهداری مارجین، فاصله را از این هم کمتر می‌کنند. برای همین است که اهرم بالا در بازاری که روزانه چند درصد نوسان دارد، عملاً یعنی پوزیشنی که با نوسان معمولی هم بسته می‌شود.

قیمتی که در آن مارجین پوزیشن کاملاً از بین رفته و صرافی سفارش بستن اجباری را روی همان قیمت ثبت کرده است. این همان عددی است که صرافی منتشر می‌کند و ما دست‌کاری‌اش نمی‌کنیم.

بستن اجباری یک لانگ، یک فروش اجباری است و قیمت را پایین‌تر هل می‌دهد؛ بستن اجباری یک شورت، یک خرید اجباری است و قیمت را بالا می‌برد. به همین دلیل وقتی حجم بزرگی از یک سمت لیکوئید می‌شود، حرکت قیمت معمولاً تندتر ادامه پیدا می‌کند — چیزی که به آن آبشار لیکوئیدیشن می‌گویند.

از API عمومی صرافی OKX. این یعنی داده‌ها واقعی و قابل بررسی‌اند، اما کل بازار نیستند: فقط قراردادهای دائمی USDT همان صرافی و فقط نمادهایی که در این صفحه فهرست شده‌اند. هر عددی که می‌بینی بازهٔ زمانی و تعداد نمادش کنارش نوشته شده است.

سه چیز عملاً کار می‌کند: اهرم پایین‌تر، حد ضرر واقعی که قبل از رسیدن به قیمت ورشکستگی فعال شود، و اندازهٔ پوزیشنی که با آن یک معاملهٔ بد کل حساب را نبرد. لیکوئید شدن نتیجهٔ بدشانسی نیست؛ نتیجهٔ این است که فاصلهٔ تحملت از نوسان معمولی بازار کمتر باشد.